OnDoctor
The Greatest Gift

အော်ဒါ မလိုက်ပါ

သရဖီဦးက မွေးချင်းမောင်နှမငါးယောက်မှာအကြီးဆုံး။ ဒါကြောင့်ပဲအဖေနဲ့အမေက နာမည်မှာ “ဦး” ပါအောင်မှည့်ခဲ့သည်။ အငယ်တွေကတော့ မဦးလို့ခေါ်ကြသည်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လူကြီးတွေကတော့ မိဦးလို့ခေါ်ပါသည်။ မိဦးကအကြီးဆုံးဖြစ်တာကြောင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက အငယ်တွေပေါ်အနွံတာခံရသည်။ မိဘတွေနှင့်အတူ တာဝန်တွေ တတ်နိုင်သလောက်ခွဲဝေယူခဲ့သည်။

မိဦးတို့မိသားစုက ဟင်္သာတမြို့ပေါ်မှာနေပါသည်။ အဖေကနယ်မှာစပါးပွဲစားလုပ်သည်။ မိသားစုကို အချမ်းသာကြီးမဟုတ်ပေမယ့် တင့်ကောင်းတင့်တယ် ထားနိုင်ခဲ့ပါသည်။ ဒါပေမယ့် ဒီနှစ်ပိုင်းအတွင်း မိဦးတို့နယ်မှာ မိုးတွင်းဆို ရေကြီးသည်။ မနှစ်ကဆိုလျှင် မိဦးတို့ မြို့တစ်ဝက်လောက် ရေကြီးသည်။ အိမ်တွေထဲရေတွေဝင်သည်။ မိဦးတို့အိမ်လဲ ရေတွေဝင်သော်အခါ မိသားစုလိုက် ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းကို ပြောင်းနေခဲ့ရသည်။ ရေမကျမချင်းအိမ်ကိုမပြန်နိုင်ခဲ့ပါ။ ဒုက္ခရောက်လိုက်သည့်နှစ်ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒီနှစ် နွေမှာပဲ မိဦး ဆယ်တန်းဖြေသည်။ ဆယ်တန်းအောင်တော့ မိဦးကရန်ကုန်မှာကျောင်းဆက်တက်ချင်သည်။ ဒါပေမယ့် မိဘတွေက ပို့နိုင်သည့် အင်အားမရှိခဲ့။ စပါးခင်းတွေရေမြုပ်လို့ အရောင်းအဝယ် မကောင်းတာက အဓိကအကြောင်းအရင်း ဖြစ်နေသည်။ ဒီလိုနဲ့ မိဦးတစ်ယောက် ရန်ကုန်မှာပဲ အဝေးသင်တက်ရင်း အလုပ်လေးဘာလေးလုပ်ရင်း ရုန်းကန်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီး မိဘတွေကိုခွင့်ပန်သည်။ မိဘတွေကလည်း သဘောတူခဲ့ပါသည်။
ဒီလိုနဲ့ မိဦးတစ်ယောက်ရန်ကုန်ရောက်ခဲ့သည်။ သွားခါနီး အမေက မိန်းကလေးတစ်ယောက် အနေနှင့် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း နေဖို့မှာသည်။ ကျန်းမာရေးဂရုစိုက်ဖို့ ရန်ကုန်ရှိ အဒေါ်ရဲ့ ဆုံးမ မှုကို လက်ခံဖို့ ပြောရှာသည်။ ရန်ကုန်မှာ မိဦးအဖို့ အရာအားလုံးက အသစ်အဆန်းတွေချည်း။ ကုန်တိုုက်ကြီးတွေ၊ ဈေးဝယ်စင်တာကြီးတွေ၊ မိုးမျှော်တိုက်တွေ၊ ကားလှလှလေးတွေ။ တစ်လလောက်နေတော့ စတိုးဆိုင်တစ်ဆိုင် မှာ မိဦးအလုပ်ရသည်။ လခက ကိုးသောင်းရသည်။ တစ်ပတ်တစ်ရက် အနားရသည်။ လုပ်ရတဲ့ ရက်တွေမှာတော့ အလုပ်ချိန်က ညရှစ်နာရီခွဲအထိ။ အလုပ်ရတော့ အလုပ်နဲ့နီးတဲ့ အဆောင်လေးတစ်ခုကို ပြောင်းနေသည်။ အဆောင်လခက တစ်လနှစ်သောင်း။ စတိုးဆိုင်ကလဲ အနီးအနားမှာမို့ လမ်းစရိတ်မကုန် ပေမယ့် စားစရိတ်က တစ်လကို အနည်းဆုံး သုံးသောင်း၊ တခါတစ်လေ လေးသောင်း။ အိမ်ကို တစ်လ နှစ်သောင်း လောက်ပဲပြန်ပို့နိုင်သည်။ ဒါတောင် အဝေးသင်မတက်ရသေးတဲ့အချိန်မို့ဖြစ်သည်။

စတိုးဆိုင်မှာ မနီ ဆိုတဲ့ အစ်မတစ်ယောက်ရှိသည်။ သူကလည်း နယ်မှတက်လာပြီး ရန်ကုန်တွင် ရုံးကန်နေရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။ ရန်ကုန်ရောက်နေတာတော့ မိဦးထက် ကြာပြီ။ သုံးလေးနှစ် လောက်ပင်ရှိတော့မည်။ မိဦးနဲ့လည်းဘဝတူဖြစ်သည်။ နယ်မှမိသားစုကို တတ်နိုင်သလောက် ထောက်ပံ့နေ ရသူ။ တစ်နေ့ မနီက မိဦးကိုမေးသည်။ အိမ်ကိုတစ်လဘယ်လောက်ပြန်ပို့ နိုင်သလဲဟုမေးသည်။ သူကတော့ တစ်လ တစ်သိန်းခွဲလောက်ပြန်ပို့နိုင်တယ်လို့ပြောတော့ မိဦးအံ့သြရသည်။ မနီရသော လခက မိဦးထက်များရင် သုံးလေးသောင်းပဲဖြစ်မည်။ ဒါနဲ့ မနီကိုမေးကြည့်တော့ မနီကစတိုးဆိုင်မှာအပြင် အချိန်ပိုင်းအလုပ်တစ်ခု လုပ်တယ်လို့ပြောပြပါသည်။ မိဦးစိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူလည်းလုပ်ချင်ကြောင်းပြောတော့ မနီက သူ့ဘဝအကြောင်းနှင့် သူ့အလုပ် အကြောင်းကို သေသေချာချာရှင်းပြပါ သည်။

-- Advertisement --

မနီမှာ အဖေမရှိတော့ပါ။ အမေကလည်းနာတာရှည်ရင်ကျပ်ရောဂါသည်ဖြစ်သည်။ ညီမငယ် နှစ်ယောက် ရှိသည်။ ထိုအငယ် နှစ်ယောက်ကို ဘွဲ့ရပညာတတ်ဖြစ်အောင် ထားပေးချင်သည့်စိတ် မနီမှာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ရန်ကုန်ကို အရဲစွန့် ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ရန်ကုန်တွင်ကြိုးစားအလုပ်လုပ်သည်။ အစားအသောက် တတ်နိုင်သလောက် ခြိုးခြံခြွေတာ၍ အိမ်ကိုငွေပို့သည်။ အလတ်မက ကိုးတန်းနှင့် အငယ်မက ခုနှစ်တန်း ရောက်နေပေပြီ။ ကျောင်းလခ၊ စာအုပ်ဖိုး၊ မုန့်ဖိုးက ကုန်ဈေးနှုန်းနှင့်အညီ လိုက်တက်သည်။ မနီကဆယ်တန်းသာ အောင်ခဲ့သည်။ ရန်ကုန်မှာကအလုပ်ပေါသည်ဆိုပေမယ့် ဘွဲ့ရတွေ အတွက်သာပေါခြင်းဖြစ်သည်။ မနီတို့လို ဆယ်တန်း အောင်တွေ အတွက်တော့ အလုပ်ရလျှင်တောင်မှ လစာ ခေါက်ချိုးလောက်ကွာတတ်သည်။ ဒီလိုနဲ့ မနီ စတိုးဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်း အတူနေသည့်အဆောင်က အစ်မတစ်ယောက်က မနီရဲ့အခက်အခဲကို ရိပ်မိပြီး အလုပ်တစ်ခုကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လို့ ခေါ်နိုင်ပါသည်။ ထိုအလုပ်အတွက်က စကားလုံးရှာမရပါ။ ကြားထဲချိတ်ဆက်ပေးသည့် ပွဲစားတွေနဲ့ ဆက်ထား ရသည်။ ဖောက်သည်တွေက လိုလျှင်လိုသလိုမနီက အပြင်ထွက်ပြီး ဧည့်ခံပေးရသည်။ စကားရိုင်းရိုင်း သုံးရလျှင်တော့ အော်ဒါလိုက်သည် လို့ဆိုရမည်ပင်။ လခစားအလုပ်လေးလည်း ဟန်မပျက်လုပ်သည်။ အားလပ်သည့် အချိန်လေးများမှာလည်း အပိုဝင်ငွေမြိုးမြိုးမြက်မြက်ရသည့် အလုပ်ဆိုတော့ မနီ ထိုလောကထဲ ရောက်ခဲ့သည်။ အမေ့ဆေးဖိုးလည်းမပူရ၊ ကလေးတွေလည်း စာဖြောင့်ဖြောင့်သင်နိုင်အောင် မနီထောက်ပံ့ နိုင်ခဲ့သည်။

မိဦးစဉ်းစားသည်။ အမေ့စကားတွေပြန်ကြားယောင်လာသည်။ တစ်ဖက်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝ။ တစ်ဖက်က အလွယ်တကူရနိုင်သော မက်လောက်စရာငွေကြေး။ ဒါ့အပြင် မိဦးကိုးတန်းလောက်က နယ်မှာ HIV/AIDS ရောဂါပညာပေးဟောပြောပွဲတစ်ခုတက်ဖူးတာ ပြန်အမှတ်ရသည်။ အမှတ်ရတော့ ကြောက်စိတ်ဝင်လာသည်။ ရှက်စိတ်ဝင်လာသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက စာဖတ်သည့်အလေ့အကျင့်ရှိခဲ့သည့် မိဦး ဆရာမြသန်းတင့် ရေးခဲ့သည့် အချစ်မိုးကောင်းကင် ဝတ္တုနဲ့ ဆရာသုမောင် ရေးတဲ့ ကျေးဇူးပဲ AIDS စာအုပ် တွေ ကိုပြန်တွေးမိပြန်သည်။ ဒါအပြင် ဟိုတစ်လာကမှ Facebook တွင် “ကျွန်တော့်တွင် HIV ပိုးရှိနေပြီ” ဆိုတဲ့ဆောင်းပါးကိုလည်းဖတ်ထားသော မိဦး HIV ရောဂါရမည်ကို လန့်ပေသည်။

ဒီလိုနဲ့ မိဦး ထိုအလုပ်ကိုငြင်းခဲ့သည်။ ငြင်းဖို့ သတ္တိတွေက မိဘတွေဆီက၊ စာအုပ်တွေ ဆီက၊ ဆောင်းပါးတွေဆီက လာသည်။ သို့ပေမယ့် အင်အားမရှိ၊ မတွန်းလှန်နိုင်သည့် သူတွေကတော့ ရှိနေဦးမည်ပင်။ မိသားစုအတွက်အနစ်နာခံမည့် မိန်းကလေးတွေ ဘယ်လောက်များနေလဲဆိုတာတော့ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပါ။ ဘဝဇာတ်ခုံပေါ်မှာ လောကဓံကို အံတုရင်း တိုက်ပွဲဝင်နေကြသော မိန်းကလေးများအားလုံး အဆင်ပြေကြ ပါစေလို့ပဲ မိဦးတစ်ယောက် အမြဲဆုတောင်းပေးနေပေတော့သည်။

AUTHOR – ဒေါက်တာအေးချမ်းမိုး

ဆက်စပ် ဆောင်းပါးများ
OnDoctor App ကိုဒေါင်းလုဒ်ရယူပြီး ဆရာဝန်နှင့် အခမဲ့တိုင်ပင်လိုက်ပါ
Download Now !!!